Rasa simentalska, ze względu na swoją liczebność i skalę występowania jest jedną z bardziej liczących się ras w świecie. Zróżnicowanie, często skrajne warunki topograficzne i klimatyczne, jak również różnice w strukturze farm i zarządzaniu mają wpływ na określenie celu hodowlanego bydła tej rasy. Porównanie różnorodności założeń i efektów pracy hodowlanej uświadamia jej potencjał. Simental demonstruje swoją ogromną wartość w bardzo różnych, często trudnych warunkach na całym świecie. W Europie środkowej utrzymywany jest głównie jako rasa o dwukierunkowym typie użytkowania, gdzie w doskonaleniu oprócz ich produkcji mleka i mięsa uwzględnia się także cechy funkcjonalne. Kraje Europy Północnej używają tej rasy do produkcji wołowiny i jako doskonałych krów mamek. Coraz częściej prowadzi się tam hodowlę bezrogich stad, co eliminuje wiele niekorzystnych zjawisk wpływających na ilościowe i jakościowe wyniki produkcji mięsa. Podobnie w Ameryce Północnej, Afryce, Australii czy Azji hodowla jest prowadzona tylko w kierunku mięsnym. W krajach tych cel hodowlany dla rasy simentalskiej sprowadza się do doskonalenia cech opasowych i umięśnienia przy zachowaniu cech macierzyńskich i mleczności matek.

Simentaler z powodzeniem używany jest do krzyżówek z bydłem mięsnym i mlecznym ulepszając tempo wzrostu, jakość tuszy i mięsa. Krzyżówki z rasami pierwotnymi jak Zebu czy Brahman też okazały się sukcesem - odporność na temperaturę i choroby połączono z wydajnością mleczną i mięsną. Ciekawostką jest syntetyczna rasa simbrah powstała ze skrzyżowania simentalera z bydłem Brahman. Oprócz wspomnianych wyżej zalet uzyskano typową dla simentali łagodność.

iconLimousine
iconPiemontese
iconCharolaise